پرش به محتوای اصلی
سوزنی سمرقندی

قطعات

شمارهٔ ۴۷ - در سبلت و ریش خویش بنگر

هان ای کل تا زدم مزن لاف

ای تو بره ریش . . . غراره

در سبلت و ریش خویش بنگر

هست از در عبرت و نظاره

جولاهه کار مانده گوئی

غرداش نهاده بر تغاره

گوئی که غلامباره ام لیک

گوی و غری غلام باره

انداخته باد یا نگونسار

در فقر چه از سر مناره

ادامه‌ی قطعات

  1. شمارهٔ ۴۹ - کرمک پیلهاشرف ابریشمی چو کرمک پیله
  2. شمارهٔ ۵۰ - همه آلت درودگریشاد باش ای مؤید سکنه
  3. شمارهٔ ۵۱ - سوزنی گفت مدح تو ز خریای نجیب مؤید سکنه
  4. شمارهٔ ۵۲ - المومن نئیشمس نامی و نور می ندهی
  5. شمارهٔ ۵۳ - تار و نزنگبه می خواران فتادم از قضا دوش
  6. شمارهٔ ۵۴ - پسر سلمانیرومه سوزک مژه میکنی از نادانی
  7. شمارهٔ ۵۵ - ای نظامیای نظامی کلکی بی سر و بی سامانی
  8. شمارهٔ ۵۶ - کل و ساماننظامیا کل و سامان به بلخ هست دودیه
همه‌ی قطعات ←

درباره‌ی سوزنی سمرقندی

شمس‌الدین تاج‌الشعرا محمد بن علی سمرقندی، معروف به سوزنی سمرقندی (درگذشتهٔ ۵۶۲ قمری به نقل از رضا قلی خان هدیت یا ۵۶۹ قمری به نقل از دولتشاه سمرقندی) شاعر هجاگو و هزال ایرانی قرن ششم هجری است. وی در اشعارش نام خود را محمد، عمر و بوبکر و نام پدرش را مسعود ذکر کرده، از این جهت درستی نام اطلاق شده بر وی یعنی محمد بن علی م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.