پرش به محتوای اصلی
شاه نعمت‌الله ولی شاه نعمت‌الله ولی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۱۰

خاک در میخانه مگر بیخته اند

کاین گرد و غبار را بر انگیخته اند

یا ماه رخان خطهٔ ماهانند

کز زلف عبیر در جهان ریخته اند

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۱۲رند آن باشد که میل هستی نکند
  2. رباعی شمارهٔ ۱۱۳بی اسم کسی درک مسما نکند
  3. رباعی شمارهٔ ۱۱۴گر علم به تعلیم الهی یابند
  4. رباعی شمارهٔ ۱۱۵درویش و گدا مرتبهٔ جان چه کند
  5. رباعی شمارهٔ ۱۱۶یاری که مدام این سخن را خواند
  6. رباعی شمارهٔ ۱۱۷در عشق تو شادی و غمم هیچ نماند
  7. رباعی شمارهٔ ۱۱۸هر دل که به ذوق سرمدی خواهد بود
  8. رباعی شمارهٔ ۱۱۹فقری که از او غنای مطلق آید
همه‌ی رباعیات ←

شاه نعمت‌الله ولی درباره‌ی شاه نعمت‌الله ولی

سید نورالدین نعمت‌الله بن محمد کوه بنانی کرمانی (۷۳۰، ۷۳۱ ــ ۸۳۲، ۸۳۴ هجری قمری) از صوفیان بنام ایران و قطب دراویش نعمت‌اللهی است. دیوان این صوفی بزرگ شاعر را آقای مهرداد بیات با استفاده از نسخهٔ دیجیتالی سایت تصوف ایرانی برای گنجور آماده و رفع اشکال نموده است.

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.