پرش به محتوای اصلی
شاه نعمت‌الله ولی شاه نعمت‌الله ولی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۰۸

یک عالم از آب و گل بپرداخته اند

خود را به میان آن در انداخته اند

خود می گویند و باز خود می شنوند

از ما و شما بهانه بر ساخته اند

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۱۰خاک در میخانه مگر بیخته اند
  2. رباعی شمارهٔ ۱۱۱هر باده که از حضرت الله دهند
  3. رباعی شمارهٔ ۱۱۲رند آن باشد که میل هستی نکند
  4. رباعی شمارهٔ ۱۱۳بی اسم کسی درک مسما نکند
  5. رباعی شمارهٔ ۱۱۴گر علم به تعلیم الهی یابند
  6. رباعی شمارهٔ ۱۱۵درویش و گدا مرتبهٔ جان چه کند
  7. رباعی شمارهٔ ۱۱۶یاری که مدام این سخن را خواند
  8. رباعی شمارهٔ ۱۱۷در عشق تو شادی و غمم هیچ نماند
همه‌ی رباعیات ←

شاه نعمت‌الله ولی درباره‌ی شاه نعمت‌الله ولی

سید نورالدین نعمت‌الله بن محمد کوه بنانی کرمانی (۷۳۰، ۷۳۱ ــ ۸۳۲، ۸۳۴ هجری قمری) از صوفیان بنام ایران و قطب دراویش نعمت‌اللهی است. دیوان این صوفی بزرگ شاعر را آقای مهرداد بیات با استفاده از نسخهٔ دیجیتالی سایت تصوف ایرانی برای گنجور آماده و رفع اشکال نموده است.

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.