پرش به محتوای اصلی
شاه نعمت‌الله ولی شاه نعمت‌الله ولی

غزلیات

غزل شمارهٔ ۷۷۷

جان و جانان هر دو باهم سرخوشند

همدمند و هر دو همدم سرخوشند

هر کسی نام و نشانی یافته

عارفان با اسم اعظم سرخوشند

زاهدان و عاقلان دیدم بسی

خوش عزیزان و ولی کم سرخوشند

در خرابات مغان رندان ما

باده می نوشند وبی غم سرخوشند

دیگران گر سرخوشند از جام جم

عاشقان مست با جم سرخوشند

گر کسی گوید چه باشد سرخوشی

خوش بگو والله و اعلم سرخوشند

از می خمخانهٔ سید مدام

همچو ما مجموع عالم سرخوشند

ادامه‌ی غزلیات

  1. غزل شمارهٔ ۷۷۹به علی رغم عدو باز زدم جامی چند
  2. غزل شمارهٔ ۷۸۰کفر زلف او به ایمان کی دهند
  3. غزل شمارهٔ ۷۸۱آنها که مقربان شاهند
  4. غزل شمارهٔ ۷۸۲خلق دنیا مقلد قالند
  5. غزل شمارهٔ ۷۸۳آتشی از عشق او در بزم ما افروختند
  6. غزل شمارهٔ ۷۸۴بر هر دریکه رفتیم بر ما روان گشودند
  7. غزل شمارهٔ ۷۸۵عاشقان از بیش و کم آسوده اند
  8. غزل شمارهٔ ۷۸۶آفتابی را به مه بنموده اند
همه‌ی غزلیات ←

شاه نعمت‌الله ولی درباره‌ی شاه نعمت‌الله ولی

سید نورالدین نعمت‌الله بن محمد کوه بنانی کرمانی (۷۳۰، ۷۳۱ ــ ۸۳۲، ۸۳۴ هجری قمری) از صوفیان بنام ایران و قطب دراویش نعمت‌اللهی است. دیوان این صوفی بزرگ شاعر را آقای مهرداد بیات با استفاده از نسخهٔ دیجیتالی سایت تصوف ایرانی برای گنجور آماده و رفع اشکال نموده است.

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.