پرش به محتوای اصلی
سنایی سنایی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۲۲۲

بر طرف قمر نهاده مشک و شکرش

چکند که فقاع خوش نبندد به درش

در کعبهٔ حسن گشت و در پیش درش

عشاق همه بوسه‌زنان بر حجرش

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۲۲۴نی آب دو چشم داری ای حورافش
  2. رباعی شمارهٔ ۲۲۵با سینهٔ این و آن چه گویی غم خویش
  3. رباعی شمارهٔ ۲۲۶می بر کف گیر و هر دو عالم بفروش
  4. رباعی شمارهٔ ۲۲۷ای برده دل من چو هزاران درویش
  5. رباعی شمارهٔ ۲۲۸گه در پی دین رویم و گه در پی کیش
  6. رباعی شمارهٔ ۲۲۹هر چند بود مردم دانا درویش
  7. رباعی شمارهٔ ۲۳۰دی آمدنی به حیرت از منزل خویش
  8. رباعی شمارهٔ ۲۳۱آراست بهار کوی و دروازهٔ خویش
همه‌ی رباعیات ←

سنایی درباره‌ی سنایی

ابوالمجد مجدود بن آدم متخلص به سنایی شاعر و عارف بزرگ و نامدار نیمهٔ دوم سده پنجم و نیمهٔ اول سدهٔ ششم هجری است. وی در سال ۴۶۳ یا ۴۷۳ هجری قمری در غزنین دیده به جهان گشود. چنان چه از شعر سنایی برمی‌آید، او به تمام دانش‌های زمان خود آگاهی و آشنایی و در برخی تبحر و استادی داشته است. وی در سال ۵۲۵ یا ۵۳۵ هجری قمری در سن ۶...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.