پرش به محتوای اصلی
سنایی سنایی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۳۷

آن بت که دل مرا فرا چنگ آورد

شد مست و سوی رفتن آهنگ آورد

گفتم: مستی، مرو، سر جنگ آورد

چون گل بدرید جامه و رنگ آورد

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۳۹هر کو به جهان راه قلندر گیرد
  2. رباعی شمارهٔ ۱۴۰چون پوست کشد کارد به دندان گیرد
  3. رباعی شمارهٔ ۱۴۱این اسب قلندری نه هر کس تازد
  4. رباعی شمارهٔ ۱۴۲گبری که گرسنه شد به نانی ارزد
  5. رباعی شمارهٔ ۱۴۳بادی که ز کوی آن نگارین خیزد
  6. رباعی شمارهٔ ۱۴۴ای آنکه برت مردم بد، دد باشد
  7. رباعی شمارهٔ ۱۴۵دشنام که از لب تو مهوش باشد
  8. رباعی شمارهٔ ۱۴۶تو شیردلی شکار تو دل باشد
همه‌ی رباعیات ←

سنایی درباره‌ی سنایی

ابوالمجد مجدود بن آدم متخلص به سنایی شاعر و عارف بزرگ و نامدار نیمهٔ دوم سده پنجم و نیمهٔ اول سدهٔ ششم هجری است. وی در سال ۴۶۳ یا ۴۷۳ هجری قمری در غزنین دیده به جهان گشود. چنان چه از شعر سنایی برمی‌آید، او به تمام دانش‌های زمان خود آگاهی و آشنایی و در برخی تبحر و استادی داشته است. وی در سال ۵۲۵ یا ۵۳۵ هجری قمری در سن ۶...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.