پرش به محتوای اصلی
سلمان ساوجی سلمان ساوجی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۷۷

یک زخم غمت هزار مرهم ارزد

خاک قدمت تاج سر جم ارزد

چشم تو سواد ملک حسن است از آنک

یک گوشه به ملک هر دو عالم ارزد

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۷۹ز آن رو که هوا، بوی خوشت می‌گیرد
  2. رباعی شمارهٔ ۸۰آن یار که مشک بر قمر می‌ساید
  3. رباعی شمارهٔ ۸۱اسبی که مرا خواجه بر آن اسب نشاند
  4. رباعی شمارهٔ ۸۲ای خواجه فلان الدین که ریشت گُه باد
  5. رباعی شمارهٔ ۸۳ابر است گهربار و هوا عنبربیز
  6. رباعی شمارهٔ ۸۴از جام توام بهره خمار آمد و بس
  7. رباعی شمارهٔ ۸۵رویت که ازو گرفت نیرو آتش
  8. رباعی شمارهٔ ۸۶دل خواستم از زلف سمن پوش تو دوش
همه‌ی رباعیات ←

سلمان ساوجی درباره‌ی سلمان ساوجی

خواجه جمال الدین سلمان ابن خواجه علاءالدین محمد مشهور به سلمان ساوجی در دههٔ اول قرن هشتم هجری در ساوه متولد شد. وی ابتدا در خدمت خواجه غیاث الدین محمد و سلطان ابوسعید بهادر خان بوده و پس ازبر هم خوردن اساس سلطنت ایلخانان واقعی به خدمت امرای جلایر پیوست. دلشاد خاتون همسر شیخ حسن بزرگ نسبت به سلمان کمال توجه و محبت را د...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.