پرش به محتوای اصلی
سلمان ساوجی سلمان ساوجی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۸۰

آن یار که مشک بر قمر می‌ساید

از لعل لبش در و گهر می‌زاید

هر چند که خائیده سخن می‌گوید

شیرین دهنش ولی شکر می‌خاید

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۸۲ای خواجه فلان الدین که ریشت گُه باد
  2. رباعی شمارهٔ ۸۳ابر است گهربار و هوا عنبربیز
  3. رباعی شمارهٔ ۸۴از جام توام بهره خمار آمد و بس
  4. رباعی شمارهٔ ۸۵رویت که ازو گرفت نیرو آتش
  5. رباعی شمارهٔ ۸۶دل خواستم از زلف سمن پوش تو دوش
  6. رباعی شمارهٔ ۸۷گل بین که دریدند همه پیرهنش
  7. رباعی شمارهٔ ۸۸در راه بسر همی پوید شمع
  8. رباعی شمارهٔ ۸۹ای داده غمت به باد جانم چون شمع
همه‌ی رباعیات ←

سلمان ساوجی درباره‌ی سلمان ساوجی

خواجه جمال الدین سلمان ابن خواجه علاءالدین محمد مشهور به سلمان ساوجی در دههٔ اول قرن هشتم هجری در ساوه متولد شد. وی ابتدا در خدمت خواجه غیاث الدین محمد و سلطان ابوسعید بهادر خان بوده و پس ازبر هم خوردن اساس سلطنت ایلخانان واقعی به خدمت امرای جلایر پیوست. دلشاد خاتون همسر شیخ حسن بزرگ نسبت به سلمان کمال توجه و محبت را د...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.