پرش به محتوای اصلی
سلمان ساوجی سلمان ساوجی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۶۷

کیرم که همیشه آب خود می‌ریزد

افتاده ز پا، وز آن نمی‌پرهیزد

بر پای کنش به دست خویش از سر لطف

ای یار، که از دست تو برمی‌خیزد

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۶۹ای خواجه دوای درد ما کی باشد؟
  2. رباعی شمارهٔ ۷۰از شمع جمال تو دلم تاب کشد
  3. رباعی شمارهٔ ۷۱روزی که سمن بر لب جو بر روید
  4. رباعی شمارهٔ ۷۲سوز تو جگر کباب می‌گرداند
  5. رباعی شمارهٔ ۷۳دستت چو به کارد کلک را بتراشید
  6. رباعی شمارهٔ ۷۴دیشب که نگار دلستان می‌رقصید
  7. رباعی شمارهٔ ۷۵بر زلف تو چون باد وزیدن گیرد
  8. رباعی شمارهٔ ۷۶دل با رخ تو سر تعشق دارد
همه‌ی رباعیات ←

سلمان ساوجی درباره‌ی سلمان ساوجی

خواجه جمال الدین سلمان ابن خواجه علاءالدین محمد مشهور به سلمان ساوجی در دههٔ اول قرن هشتم هجری در ساوه متولد شد. وی ابتدا در خدمت خواجه غیاث الدین محمد و سلطان ابوسعید بهادر خان بوده و پس ازبر هم خوردن اساس سلطنت ایلخانان واقعی به خدمت امرای جلایر پیوست. دلشاد خاتون همسر شیخ حسن بزرگ نسبت به سلمان کمال توجه و محبت را د...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.