پرش به محتوای اصلی
سلیم تهرانی سلیم تهرانی

قطعات

شمارهٔ ۳۴ - هجو شخصی که به ضیافت رفته بود

ای گلبن باغ حسن، آخر

گل ها ز برای خود گشادی

رفتی به ضیافت حریفان

از دست عنان خویش دادی

از شومی آب و دانه آخر

در دام فساد اوفتادی

از طبع خسیس خویش چون ناف

... را به سر شکم نهادی

ادامه‌ی قطعات

  1. شمارهٔ ۳۶ - هزلامشب شده دلبری دچارم
  2. شمارهٔ ۳۷ - هجو پسر تریاکیچشم بد دور، خواجه را پسری ست
  3. شمارهٔ ۳۸ - هست کارم به مجلسی که دروهست کارم به مجلسی که درو
  4. شمارهٔ ۳۹ - هجو کاتبکاتبی دارم که چون بر دست گیرد خامه را
  5. شمارهٔ ۴۰ - در نرسیدن صلهای آن که به مدح تو ز من آنچه سزا بود
  6. شمارهٔ ۴۱کار با جمعی مرا افتاده در بحث سخن
  7. شمارهٔ ۴۲ - هجو حساد شعرسلیم اعدای تو حیوان چندند
  8. شمارهٔ ۴۳ - صاحب مال و جاه را ز جهانصاحب مال و جاه را ز جهان
همه‌ی قطعات ←

سلیم تهرانی درباره‌ی سلیم تهرانی

محمدقلی بیگ طرشتی تهرانی متخلص به سلیم (وفات ۱۰۵۷ قمری) شاعر ایرانی و از شاعران فارسی‌زبان دربار مغولان هند در نیمهٔ اول سدهٔ یازدهم هجری قمری بود. محمدقلی طرشتی تهرانی در سالی نامعلوم در تهران زاده شد. او تحصیلات منظمی در مدرسه نگذارند «ولی چنان‌که از شعرش دریافته می‌شود، گذشته از استعداد فطری از دانش‌های زمان خود بی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.