پرش به محتوای اصلی
سلیم تهرانی سلیم تهرانی

قطعات

شمارهٔ ۱۳ - ستایش و تاریخ بنای اسلام خان

بهار گل دولت اسلام خان

که دارد ازو این چمن آب و تاب

بنایی به بنگاله بنیاد کرد

که برجش بود نام و قصرش خطاب

حصار فلک را بسی گشته است

ندیده ست برجی چنین آفتاب

عمارت نمی دارد این قدر و شان

سپهری بنا کرده از خاک و آب

ز فیض هوایش، چو طوطی سزد

شود سبز اگر بال مرغ کباب

دهد مستی از بس به کیفیت است

درو جام روزن چو جام شراب

رقم زد پی سال تاریخ او

خرد «شاه برج مه و آفتاب»

ادامه‌ی قطعات

  1. شمارهٔ ۱۵ - گرفتن طلب خود از خواجه ی ممسکشکر کز خواجه گرفتم طلب خویش سلیم
  2. شمارهٔ ۱۶ - در آزار دمل خودآه ازین دمل که شد از سینهٔ من آشکار
  3. شمارهٔ ۱۷ - هجو ملا وفامنزل اهل سخن، ملا وفا کز شرم او
  4. شمارهٔ ۱۸ - در هجوای آن که عیب‌جویی من پیشه کرده‌ای
  5. شمارهٔ ۱۹ - باز فرستادن خربزهکام بخشا! ز تو شد خربزه ای لطف مرا
  6. شمارهٔ ۲۰ - بس که می ترسم میان ما و اوبس که می‌ترسم میان ما و او
  7. شمارهٔ ۲۱ - سرورا! بحر کفا! ای که ز خاک در توسرورا! بحر کفا! ای که ز خاک در تو
  8. شمارهٔ ۲۲ - زان دشمن نزدیک که دورش نتوان کردزان دشمن نزدیک که دورش نتوان کرد
همه‌ی قطعات ←

سلیم تهرانی درباره‌ی سلیم تهرانی

محمدقلی بیگ طرشتی تهرانی متخلص به سلیم (وفات ۱۰۵۷ قمری) شاعر ایرانی و از شاعران فارسی‌زبان دربار مغولان هند در نیمهٔ اول سدهٔ یازدهم هجری قمری بود. محمدقلی طرشتی تهرانی در سالی نامعلوم در تهران زاده شد. او تحصیلات منظمی در مدرسه نگذارند «ولی چنان‌که از شعرش دریافته می‌شود، گذشته از استعداد فطری از دانش‌های زمان خود بی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.