صائب
شمارهٔ ۲۸۱
نفس را یاد رویش شعله بی باک می سازد
نسیم زلفش از دل سینه ها را پاک می سازد
رخش هر خون که در دل کرد، شد خط عذرخواه او
که خون از مشک گشتن راه خود را پاک می سازد
صائب
ادامه‌ی متفرقات
- شمارهٔ ۲۸۳نفس را صافی از کلفت خراش سینه می سازد
- شمارهٔ ۲۸۴بدآموز قفس در آشیان مسکن نمی سازد
- شمارهٔ ۲۸۵نه لاله (است) این که پای بیستون را در حنا دارد
- شمارهٔ ۲۸۶که می گفت از دل یاقوت دود عنبرین خیزد؟
- شمارهٔ ۲۸۷صفای عارضش ته جرعه بر مهتاب می ریزد
- شمارهٔ ۲۸۸کشد در خاک و خونم گر غباری در من آویزد
- شمارهٔ ۲۸۹ز دندان ریختن حرص کهنسالان فزونتر شد
- شمارهٔ ۲۹۰ز حیرت بهره عاشق ز خوبان بیشتر باشد
درباره‌ی صائب
ملک‌الشعرا مولانا میرزا محمدعلی صائب تبریزی رحمه‌الله علیه (زادهٔ ۱۰۰۰ هجری قمری در اصفهان یا بنا به روایتی دیگر در تبریز) از شاعران پرآوازهٔ عهد صفویه بود که به واسطهٔ نوآوری‌ها و مضمون‌پردازی‌های بدیع در سبک رایج آن دوره (سبک هندی) به وی لقب شاهِ سبک هندی داده‌اند. در حقیقت او در این طرز سخن‌وری به قدری به نوآوری پر...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.