پرش به محتوای اصلی
صائب صائب

متفرقات

شمارهٔ ۲۷۳

به درویش از تهیدستی گوارا مرگ می گردد

خزان فصل بهار مردم بی برگ می گردد

چراغی را که روغن می کشد دودی نمی باشد

ندارد آه حسرت هر که شادی مرگ می گردد

ادامه‌ی متفرقات

  1. شمارهٔ ۲۷۵زمین خشک، گلزار از می گلفام می‌گردد
  2. شمارهٔ ۲۷۶(جنون از نشئه هشیاری من ننگ می‌گیرد
  3. شمارهٔ ۲۷۷قضا تا نسخه کفر از خط جانانه می گیرد
  4. شمارهٔ ۲۷۸ز فکر قامتی در دل خرامان شعله ای دارم
  5. شمارهٔ ۲۷۹نشد قسمت که چندان چشم شوخ او به ما سازد
  6. شمارهٔ ۲۸۰کسی را از بزرگان می رسد نخوت به درویشان
  7. شمارهٔ ۲۸۱نفس را یاد رویش شعله بی باک می سازد
  8. شمارهٔ ۲۸۲تماشای تو از دل سینه‌ها را پاک می‌سازد
همه‌ی متفرقات ←

صائب درباره‌ی صائب

ملک‌الشعرا مولانا میرزا محمدعلی صائب تبریزی رحمه‌الله علیه (زادهٔ ۱۰۰۰ هجری‌ قمری در اصفهان یا بنا به روایتی دیگر در تبریز) از شاعران پرآوازهٔ عهد صفویه بود که به واسطهٔ نوآوری‌ها و مضمون‌پردازی‌های بدیع در سبک رایج آن دوره (سبک هندی) به وی لقب شاهِ سبک هندی داده‌اند. در حقیقت او در این طرز سخن‌وری به قدری به نوآوری پر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.