پرش به محتوای اصلی
صائب صائب

مطالع

شمارهٔ ۳۸۷

ز شرم افزون توان گل از عذار دلستان چیدن

خوشا باغی که گل از باغبانش می‌توان چیدن

ادامه‌ی مطالع

  1. شمارهٔ ۳۸۹ز اهل عقل همواری به مجنونان فزون تر کن
  2. شمارهٔ ۳۹۰جوانی برد با خود آنچه می آمد به کار از من
  3. شمارهٔ ۳۹۱نباشد در مقام دلبری نازک نهال من
  4. شمارهٔ ۳۹۲ندارد حاجت تکرار گفتار تمام من
  5. شمارهٔ ۳۹۳به پرگار از توکل شد چنان برگ و نوای من
  6. شمارهٔ ۳۹۴تا سر خود به گریبان نتوانی بردن
  7. شمارهٔ ۳۹۵می گشاید ز خموشان دل بی کینه من
  8. شمارهٔ ۳۹۶اگر عزیز توان شد به آبروی کسان
همه‌ی مطالع ←

صائب درباره‌ی صائب

ملک‌الشعرا مولانا میرزا محمدعلی صائب تبریزی رحمه‌الله علیه (زادهٔ ۱۰۰۰ هجری‌ قمری در اصفهان یا بنا به روایتی دیگر در تبریز) از شاعران پرآوازهٔ عهد صفویه بود که به واسطهٔ نوآوری‌ها و مضمون‌پردازی‌های بدیع در سبک رایج آن دوره (سبک هندی) به وی لقب شاهِ سبک هندی داده‌اند. در حقیقت او در این طرز سخن‌وری به قدری به نوآوری پر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.