پرش به محتوای اصلی
صائب صائب

مطالع

شمارهٔ ۳۹۰

جوانی برد با خود آنچه می آمد به کار از من

خس و خاری به جا مانده است از چندین بهار از من

ادامه‌ی مطالع

  1. شمارهٔ ۳۹۲ندارد حاجت تکرار گفتار تمام من
  2. شمارهٔ ۳۹۳به پرگار از توکل شد چنان برگ و نوای من
  3. شمارهٔ ۳۹۴تا سر خود به گریبان نتوانی بردن
  4. شمارهٔ ۳۹۵می گشاید ز خموشان دل بی کینه من
  5. شمارهٔ ۳۹۶اگر عزیز توان شد به آبروی کسان
  6. شمارهٔ ۳۹۷توان به خامشی از عمر کام دل بردن
  7. شمارهٔ ۳۹۸به طوق غبغب سیمین او نظر واکن
  8. شمارهٔ ۳۹۹عرق به چهره اش از تاب می نشسته ببین
همه‌ی مطالع ←

صائب درباره‌ی صائب

ملک‌الشعرا مولانا میرزا محمدعلی صائب تبریزی رحمه‌الله علیه (زادهٔ ۱۰۰۰ هجری‌ قمری در اصفهان یا بنا به روایتی دیگر در تبریز) از شاعران پرآوازهٔ عهد صفویه بود که به واسطهٔ نوآوری‌ها و مضمون‌پردازی‌های بدیع در سبک رایج آن دوره (سبک هندی) به وی لقب شاهِ سبک هندی داده‌اند. در حقیقت او در این طرز سخن‌وری به قدری به نوآوری پر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.