پرش به محتوای اصلی
صائب صائب

مطالع

شمارهٔ ۳۴۹

پوچ گو را بر سر گفتار بی حاصل میار

پنبه زنهار از سر مینای خالی برمدار

ادامه‌ی مطالع

  1. شمارهٔ ۳۵۱هر که برگش بیش، وقت مرگ لرزد بیشتر
  2. شمارهٔ ۳۵۲هست حاجت در بساط کج کلاهان بیشتر
  3. شمارهٔ ۳۵۳می رسد هر دم مرا از نوخطان نیش دگر
  4. شمارهٔ ۳۵۴بر دل موری درین عبرت سرا غافل مخور
  5. شمارهٔ ۳۵۵کریم سایل خود را غنی کند یکبار
  6. شمارهٔ ۳۵۶یکی هزار شود داغ در دل افگار
  7. شمارهٔ ۳۵۷ندیده ایم به جز ماه روزه ماه دگر
  8. شمارهٔ ۳۵۸با چهره شکسته و با چشم اشکبار
همه‌ی مطالع ←

صائب درباره‌ی صائب

ملک‌الشعرا مولانا میرزا محمدعلی صائب تبریزی رحمه‌الله علیه (زادهٔ ۱۰۰۰ هجری‌ قمری در اصفهان یا بنا به روایتی دیگر در تبریز) از شاعران پرآوازهٔ عهد صفویه بود که به واسطهٔ نوآوری‌ها و مضمون‌پردازی‌های بدیع در سبک رایج آن دوره (سبک هندی) به وی لقب شاهِ سبک هندی داده‌اند. در حقیقت او در این طرز سخن‌وری به قدری به نوآوری پر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.