پرش به محتوای اصلی
صائب صائب

مطالع

شمارهٔ ۳۳

نیست شاه آن کس که او را تاج گوهر بر سرست

هر که را سد رمق هست از جهان، اسکندرست

ادامه‌ی مطالع

  1. شمارهٔ ۳۵آنچه ما را از شراب زندگی در ساغرست
  2. شمارهٔ ۳۶می شوم گل، در گریبان خار می افتد مرا
  3. شمارهٔ ۳۷بحر نتواند غبار غم ز دل شستن مرا
  4. شمارهٔ ۳۸می گشاید ذکر بر رویت در الله را
  5. شمارهٔ ۳۹خط مشکین خواست عذر آن عذار ساده را
  6. شمارهٔ ۴۰نیست سوی حق به جز تسلیم راهی بنده را
  7. شمارهٔ ۴۱نیست پروای علایق طبع وحشت‌دیده را
  8. شمارهٔ ۴۲عشق می پاشد ز یکدیگر دل غم پیشه را
همه‌ی مطالع ←

صائب درباره‌ی صائب

ملک‌الشعرا مولانا میرزا محمدعلی صائب تبریزی رحمه‌الله علیه (زادهٔ ۱۰۰۰ هجری‌ قمری در اصفهان یا بنا به روایتی دیگر در تبریز) از شاعران پرآوازهٔ عهد صفویه بود که به واسطهٔ نوآوری‌ها و مضمون‌پردازی‌های بدیع در سبک رایج آن دوره (سبک هندی) به وی لقب شاهِ سبک هندی داده‌اند. در حقیقت او در این طرز سخن‌وری به قدری به نوآوری پر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.