پرش به محتوای اصلی
صائب صائب

مطالع

شمارهٔ ۴۲

عشق می پاشد ز یکدیگر دل غم پیشه را

توتیا می سازد آخر زور می این شیشه را

ادامه‌ی مطالع

  1. شمارهٔ ۴۴زلف طرار تو می بندد زبان شانه را
  2. شمارهٔ ۴۵بی سرانجامی صفا بخشد دل دیوانه را
  3. شمارهٔ ۴۶نیل چشم زخم باشد زنگ کلفت سینه را
  4. شمارهٔ ۴۷شوخی راز محبت می شکافد سینه را
  5. شمارهٔ ۴۸بیخودی فرش است در چشم و دل بی تاب ما
  6. شمارهٔ ۴۹می کند در پرده شب جلوه دایم روز ما
  7. شمارهٔ ۵۰از گرانخوابی چو چشم دام آزادیم ما
  8. شمارهٔ ۵۱بر زبان حرف طلب هرگز نمی آریم ما
همه‌ی مطالع ←

صائب درباره‌ی صائب

ملک‌الشعرا مولانا میرزا محمدعلی صائب تبریزی رحمه‌الله علیه (زادهٔ ۱۰۰۰ هجری‌ قمری در اصفهان یا بنا به روایتی دیگر در تبریز) از شاعران پرآوازهٔ عهد صفویه بود که به واسطهٔ نوآوری‌ها و مضمون‌پردازی‌های بدیع در سبک رایج آن دوره (سبک هندی) به وی لقب شاهِ سبک هندی داده‌اند. در حقیقت او در این طرز سخن‌وری به قدری به نوآوری پر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.