پرش به محتوای اصلی
صائب صائب

مطالع

شمارهٔ ۲۴

عمر چون از چل گذشت از وی وفا جُستن خطاست

در نشیب از آب خودداری طمع کردن خطاست

ادامه‌ی مطالع

  1. شمارهٔ ۲۶لعل جان بخش ترا خط دورباش آفت است
  2. شمارهٔ ۲۷قسمت روشندلان از زندگانی کلفت است
  3. شمارهٔ ۲۸در کهنسالی ز نسیان شکوه کفر نعمت است
  4. شمارهٔ ۲۹بی دماغان را نرنجاندن به صحبت منت است
  5. شمارهٔ ۳۰شیوه چشم کبود از چشم ها دلکشترست
  6. شمارهٔ ۳۱باده لعلی ز لعل و شیشه از کان خوشترست
  7. شمارهٔ ۳۲راحت مرگ فقیران ز اغنیا افزونترست
  8. شمارهٔ ۳۳نیست شاه آن کس که او را تاج گوهر بر سرست
همه‌ی مطالع ←

صائب درباره‌ی صائب

ملک‌الشعرا مولانا میرزا محمدعلی صائب تبریزی رحمه‌الله علیه (زادهٔ ۱۰۰۰ هجری‌ قمری در اصفهان یا بنا به روایتی دیگر در تبریز) از شاعران پرآوازهٔ عهد صفویه بود که به واسطهٔ نوآوری‌ها و مضمون‌پردازی‌های بدیع در سبک رایج آن دوره (سبک هندی) به وی لقب شاهِ سبک هندی داده‌اند. در حقیقت او در این طرز سخن‌وری به قدری به نوآوری پر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.