پرش به محتوای اصلی
صائب صائب

مطالع

شمارهٔ ۲۷

قسمت روشندلان از زندگانی کلفت است

چشمه حیوان ز آه خود نهان در ظلمت است

ادامه‌ی مطالع

  1. شمارهٔ ۲۹بی دماغان را نرنجاندن به صحبت منت است
  2. شمارهٔ ۳۰شیوه چشم کبود از چشم ها دلکشترست
  3. شمارهٔ ۳۱باده لعلی ز لعل و شیشه از کان خوشترست
  4. شمارهٔ ۳۲راحت مرگ فقیران ز اغنیا افزونترست
  5. شمارهٔ ۳۳نیست شاه آن کس که او را تاج گوهر بر سرست
  6. شمارهٔ ۳۴صندل بی مغز عالم گرده دردسرست
  7. شمارهٔ ۳۵آنچه ما را از شراب زندگی در ساغرست
  8. شمارهٔ ۳۶می شوم گل، در گریبان خار می افتد مرا
همه‌ی مطالع ←

صائب درباره‌ی صائب

ملک‌الشعرا مولانا میرزا محمدعلی صائب تبریزی رحمه‌الله علیه (زادهٔ ۱۰۰۰ هجری‌ قمری در اصفهان یا بنا به روایتی دیگر در تبریز) از شاعران پرآوازهٔ عهد صفویه بود که به واسطهٔ نوآوری‌ها و مضمون‌پردازی‌های بدیع در سبک رایج آن دوره (سبک هندی) به وی لقب شاهِ سبک هندی داده‌اند. در حقیقت او در این طرز سخن‌وری به قدری به نوآوری پر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.