شمارهٔ ۱۹۲

ادامه‌ی مطالع

1. شمارهٔ ۱۹۴آن که لب باز از سر رغبت به غیبت می کند
2. شمارهٔ ۱۹۵می‌کشان را باده گلرنگ خندان می‌کند
3. شمارهٔ ۱۹۶تکیه گاه خلق، لطف حق تعالی بس بود
4. شمارهٔ ۱۹۷دور ساغر بی هوای ابر پا در گل بود
5. شمارهٔ ۱۹۸در بساط آسمان خشک، همت کم بود
6. شمارهٔ ۱۹۹حاصل جمعیت عالم پریشانی بود
7. شمارهٔ ۲۰۰بخت با ما بر خلاف راه مقصد می رود
8. شمارهٔ ۲۰۱دیده هر کس که از اشک ندامت تر شود