پرش به محتوای اصلی
صائب صائب

مطالع

شمارهٔ ۱۸۶

خرد دانست آن که جرم خویش را بیچاره شد

آدم از جنت برای گندمی آواره شد

ادامه‌ی مطالع

  1. شمارهٔ ۱۸۸داستان عمر طی شد حرف او آخر نشد
  2. شمارهٔ ۱۸۹تا مسیحا رفت از عالم دل خرم نماند
  3. شمارهٔ ۱۹۰ساده لوحانی که رو در کنج عزلت کرده اند
  4. شمارهٔ ۱۹۱تا نقاب از رخ برافکنده است در مشکین پرند
  5. شمارهٔ ۱۹۲غیرت خسرو چو خواهد رشک فرمایی کند
  6. شمارهٔ ۱۹۳در دل معشوق جای خود ادب وا می کند
  7. شمارهٔ ۱۹۴آن که لب باز از سر رغبت به غیبت می کند
  8. شمارهٔ ۱۹۵می‌کشان را باده گلرنگ خندان می‌کند
همه‌ی مطالع ←

صائب درباره‌ی صائب

ملک‌الشعرا مولانا میرزا محمدعلی صائب تبریزی رحمه‌الله علیه (زادهٔ ۱۰۰۰ هجری‌ قمری در اصفهان یا بنا به روایتی دیگر در تبریز) از شاعران پرآوازهٔ عهد صفویه بود که به واسطهٔ نوآوری‌ها و مضمون‌پردازی‌های بدیع در سبک رایج آن دوره (سبک هندی) به وی لقب شاهِ سبک هندی داده‌اند. در حقیقت او در این طرز سخن‌وری به قدری به نوآوری پر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.