پرش به محتوای اصلی
صائب صائب

مطالع

شمارهٔ ۱۵۷

ابر سیاه حامل باران رحمت است

راحت درین بساط به مقدار زحمت است

ادامه‌ی مطالع

  1. شمارهٔ ۱۵۹موی سفید ریشه آه ندامت است
  2. شمارهٔ ۱۶۰ای شانه زلف و کاکل دلدار نازک است
  3. شمارهٔ ۱۶۱موی سفید صبحدم جان غافل است
  4. شمارهٔ ۱۶۲چندان که خار در پی آزار بلبل است
  5. شمارهٔ ۱۶۳این شور در جهان نه از افلاک و انجم است
  6. شمارهٔ ۱۶۴دیدار یار در گره چشم بستن است
  7. شمارهٔ ۱۶۵درمان درد هجر ز جان دست شستن است
  8. شمارهٔ ۱۶۶شکرفروش مصر حلاوت زبان توست
همه‌ی مطالع ←

صائب درباره‌ی صائب

ملک‌الشعرا مولانا میرزا محمدعلی صائب تبریزی رحمه‌الله علیه (زادهٔ ۱۰۰۰ هجری‌ قمری در اصفهان یا بنا به روایتی دیگر در تبریز) از شاعران پرآوازهٔ عهد صفویه بود که به واسطهٔ نوآوری‌ها و مضمون‌پردازی‌های بدیع در سبک رایج آن دوره (سبک هندی) به وی لقب شاهِ سبک هندی داده‌اند. در حقیقت او در این طرز سخن‌وری به قدری به نوآوری پر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.