پرش به محتوای اصلی
صائب صائب

ابیات منتسب

شمارهٔ ۴۵

سیه گر کرد روزم چشم او، خود هم کشید آخر

مکافات عمل را در لباس سرمه دید آخر

ادامه‌ی ابیات منتسب

  1. شمارهٔ ۴۷با بد و نیک جهان در دشمنی یک‌رو مکن
  2. شمارهٔ ۴۸ز شوخی ها به برق نوبهاران نسبتی دارد
  3. شمارهٔ ۴۹تشنه معنی تازه است مرا ساغر گوش
  4. شمارهٔ ۵۰مکن به حرف طمع تیره زندگانی خویش
  5. شمارهٔ ۵۱نکند هیچ یتیم به عسس ساخته ای
  6. شمارهٔ ۵۲افتادگی گزین که دهد فیض بیشتر
  7. شمارهٔ ۵۳نفس در سینه باد خزان می سوخت نومیدی
  8. شمارهٔ ۵۴هر کسی چیزی ز اسباب جهان برداشته است
همه‌ی ابیات منتسب ←

صائب درباره‌ی صائب

ملک‌الشعرا مولانا میرزا محمدعلی صائب تبریزی رحمه‌الله علیه (زادهٔ ۱۰۰۰ هجری‌ قمری در اصفهان یا بنا به روایتی دیگر در تبریز) از شاعران پرآوازهٔ عهد صفویه بود که به واسطهٔ نوآوری‌ها و مضمون‌پردازی‌های بدیع در سبک رایج آن دوره (سبک هندی) به وی لقب شاهِ سبک هندی داده‌اند. در حقیقت او در این طرز سخن‌وری به قدری به نوآوری پر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.