پرش به محتوای اصلی
صائب صائب

غزلیات

غزل شمارهٔ ۵۹۶۰

ما خراباتی و نظر بازیم

کاسه آشام و کیسه پردازیم

با زمین گیری آسمان پرواز

با خموشی بلند آوازیم

سر به گردون فرو نمی آریم

همچو همت بلند پروازیم

خاک دیوار فقر می لیسیم

خصم حرصیم و دشمن آزیم

سازگاریم با کم آزاران

خار چشم حریف ناسازیم

خانه داری ز ما نمی آید

آشیان سوز و خانه پردازیم

خامه قدرت یداللهیم

که به چندین زبان سخن سازیم

نغمه ما تمام اسرارست

عندلیبان گلشن رازیم

آب و روغن به هم نمی سازند

تو برون ساز و ما درون سازیم

چون نپیچیم، رشته گهریم

چون نلرزیم، پرده رازیم

صائب از خامه سخن پرداز

چهره پرداز سحر و اعجازیم

ادامه‌ی غزلیات

  1. غزل شمارهٔ ۵۹۶۲همه اشکم، همه آهم، همه دردم، همه داغم
  2. غزل شمارهٔ ۵۹۶۳تحفه طور شراری داریم
  3. غزل شمارهٔ ۵۹۶۴بده می که بر قلب گردون زنیم!
  4. غزل شمارهٔ ۵۹۶۵از عزیزان رفته رفته شد تهی این خاکدان
  5. غزل شمارهٔ ۵۹۶۶خضر اینجا خاک می لیسد ز شرم ناکسی
  6. غزل شمارهٔ ۵۹۶۷سالکان را کی دل از اسباب می گردد گران؟
  7. غزل شمارهٔ ۵۹۶۸از نگاه خیره چشم یار می گردد گران
  8. غزل شمارهٔ ۵۹۶۹دیدن بی حاصلان بر آسمان باشد گران
همه‌ی غزلیات ←

صائب درباره‌ی صائب

ملک‌الشعرا مولانا میرزا محمدعلی صائب تبریزی رحمه‌الله علیه (زادهٔ ۱۰۰۰ هجری‌ قمری در اصفهان یا بنا به روایتی دیگر در تبریز) از شاعران پرآوازهٔ عهد صفویه بود که به واسطهٔ نوآوری‌ها و مضمون‌پردازی‌های بدیع در سبک رایج آن دوره (سبک هندی) به وی لقب شاهِ سبک هندی داده‌اند. در حقیقت او در این طرز سخن‌وری به قدری به نوآوری پر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.