پرش به محتوای اصلی
ادیب صابر ادیب صابر

رباعیات

شمارهٔ ۴۷

از دیدن خلق، دیده بی دوست بدوز

وز صحبت بی دلی ز دل کینه بتوز

ماننده ابر و شمع، از این پس شب و روز

بی دیده همی گری و بی دل می سوز

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۴۹رای طربم نیست ز رای سفرش
  2. شمارهٔ ۵۰هر چند بود مردم دانا درویش
  3. شمارهٔ ۵۱تا کرد مرا گذر سماع تو به سمع
  4. شمارهٔ ۵۲بی روی تو ای رشک گل و طیره باغ
  5. شمارهٔ ۵۳آن باده که من کشیدم از جام فراق
  6. شمارهٔ ۵۴ای تعبیه حسن تو جوق از پس جوق
  7. شمارهٔ ۵۵ای خواب شبم برده به زلف شب رنگ
  8. شمارهٔ ۵۶روی تو ز خورشید همی دارد ننگ
همه‌ی رباعیات ←

ادیب صابر درباره‌ی ادیب صابر

شرف‌الادباء شهاب‌الدین ادیب صابر بن ‌اسماعیل ترمذی (کشته شده به سال ۵۴۶ هجری قمری) از شعرای عهد سلجوقی و خوارزمشاهی بود. اصل وی از ترمذ بود و شاعری او هم در آن شهر شروع شد. ولی بعدها در نواحی دیگر مانند مرو، بلخ و خوارزم روزگار گذرانید و به مدّاحی سنجر پرداخت. سنجر او را به رسالت نزد اتسز خوارزمشاه فرستاد. او چندی د...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.