پرش به محتوای اصلی
سعدی سعدی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۳

آن کس که خطای خویش بیند که رواست

تقریر مکن صواب نزدش که خطاست

آن روی نمایدش که در طینت اوست

آیینهٔ کج جمال ننماید راست

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۵گر خود ز عبادت استخوانی در پوست
  2. رباعی شمارهٔ ۶تا یک سر مویی از تو هستی باقیست
  3. رباعی شمارهٔ ۷بالای قضای رفته فرمانی نیست
  4. رباعی شمارهٔ ۸ماهّیِ امیدِ عمرم از شَست برفت
  5. رباعی شمارهٔ ۹دادار که بر ما در قسمت بگشاد
  6. رباعی شمارهٔ ۱۰نه هر که زمانه کار او دربندد
  7. رباعی شمارهٔ ۱۱ای قدر بلند آسمان پیش تو خرد
  8. رباعی شمارهٔ ۱۲شاها سم اسبت آسمان می‌سپرد
همه‌ی رباعیات ←

سعدی درباره‌ی سعدی

مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.