پرش به محتوای اصلی
سعدی سعدی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۰

نه هر که زمانه کار او دربندد

فریاد و جزع بر آسمان پیوندد

بسیار کسا که اندرونش چون رعد

می‌نالد و چون برق لبش می‌خندد

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۲شاها سم اسبت آسمان می‌سپرد
  2. رباعی شمارهٔ ۱۳ظلم از دل و دست ملک نیرو ببرد
  3. رباعی شمارهٔ ۱۴از می طرب افزاید و مردی خیزد
  4. رباعی شمارهٔ ۱۵نادان همه جا با همه کس آمیزد
  5. رباعی شمارهٔ ۱۶هر کس که درست قول و پیمان باشد
  6. رباعی شمارهٔ ۱۷هر دولت و مکنت که قضا می‌بخشد
  7. رباعی شمارهٔ ۱۸بس چون تو ملک زمانه بر تخت نشاند
  8. رباعی شمارهٔ ۱۹نه هر که ستم بر دگری بتواند
همه‌ی رباعیات ←

سعدی درباره‌ی سعدی

مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.