پرش به محتوای اصلی
سعدی سعدی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۵

نادان همه جا با همه کس آمیزد

چون غرقه به هر چه دید دست آویزد

با مردم زشت نام همراه مباش

کز صحبت دیگدان سیاهی خیزد

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۷هر دولت و مکنت که قضا می‌بخشد
  2. رباعی شمارهٔ ۱۸بس چون تو ملک زمانه بر تخت نشاند
  3. رباعی شمارهٔ ۱۹نه هر که ستم بر دگری بتواند
  4. رباعی شمارهٔ ۲۰مردان همه عمر پاره بردوخته‌اند
  5. رباعی شمارهٔ ۲۱عنقا بشد و فر هماییش بماند
  6. رباعی شمارهٔ ۲۲نه هر که طراز جامه بر دوش کند
  7. رباعی شمارهٔ ۲۳فرزانه رضای نفس رعنا نکند
  8. رباعی شمارهٔ ۲۴آن گل که هنوز نو به دست آمده بود
همه‌ی رباعیات ←

سعدی درباره‌ی سعدی

مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.