پرش به محتوای اصلی
سعدی سعدی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۴

گر در همه شهر یک سر نیشترست

در پای کسی رود که درویش ترست

با این همه راستی که میزان دارد

میلش طرفی بود که آن بیشترست

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۶تا یک سر مویی از تو هستی باقیست
  2. رباعی شمارهٔ ۷بالای قضای رفته فرمانی نیست
  3. رباعی شمارهٔ ۸ماهّیِ امیدِ عمرم از شَست برفت
  4. رباعی شمارهٔ ۹دادار که بر ما در قسمت بگشاد
  5. رباعی شمارهٔ ۱۰نه هر که زمانه کار او دربندد
  6. رباعی شمارهٔ ۱۱ای قدر بلند آسمان پیش تو خرد
  7. رباعی شمارهٔ ۱۲شاها سم اسبت آسمان می‌سپرد
  8. رباعی شمارهٔ ۱۳ظلم از دل و دست ملک نیرو ببرد
همه‌ی رباعیات ←

سعدی درباره‌ی سعدی

مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.