پرش به محتوای اصلی
سعدی سعدی

مثنویات

شمارهٔ ۹

نکویی گرچه با ناکس نشاید

برای مصلحت گه گه بباید

سگ درنده چون دندان کند تیز

تو در حال استخوانی پیش او ریز

به عرف اندر جهان از سگ بتر نیست

نکویی با وی از حکمت به در نیست

که گر سنگش زنی جنگ آزماید

ورش تیمار داری گله پاید

ادامه‌ی مثنویات

  1. شمارهٔ ۱۱هیچ دانی که چیست دخل حرام
  2. شمارهٔ ۱۲نشنیدم که مرغ رفته ز دام
  3. شمارهٔ ۱۳زخم بالای یکدگر بزنند
  4. شمارهٔ ۱۴چه رند پریشان شوریده بخت
  5. شمارهٔ ۱۵دشنام تو سر به سر شنیدم
  6. شمارهٔ ۱۶دانی چه بود کمال انسان؟
  7. شمارهٔ ۱۷سگ بر آن آدمی شرف دارد
  8. شمارهٔ ۱۸غم نه بر دل که گر نهی بر کوه
همه‌ی مثنویات ←

سعدی درباره‌ی سعدی

مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.