سعدی
شمارهٔ ۱۴
چه رند پریشان شوریده بخت
چه زاهد که بر خود کند کار سخت
به زهد و ورع کوش و صدق و صفا
ولیکن میفزای بر مصطفی
از اندازه بیرون سپیدی مخواه
که مذموم باشد، چه جای سیاه
سعدی
ادامه‌ی مثنویات
- شمارهٔ ۱۶دانی چه بود کمال انسان؟
- شمارهٔ ۱۷سگ بر آن آدمی شرف دارد
- شمارهٔ ۱۸غم نه بر دل که گر نهی بر کوه
- شمارهٔ ۱۹سخن زید نشنوی بر عمرو
- شمارهٔ ۲۰همه فرزند آدمند بشر
- شمارهٔ ۲۱همه دانند لشکر و میران
- شمارهٔ ۲۲اگر هوشمندی مکن جمع مال
- شمارهٔ ۲۳این دغل دوستان که می‌بینی
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.