پرش به محتوای اصلی
سعدی سعدی

مثنویات

شمارهٔ ۱۷

سگ بر آن آدمی شرف دارد

کاو دل دوستان بیازارد

این سخن را حقیقتی باید

تا معانی به دل فرود آید

آدمی با تو دست در مطعوم

سگ ز بیرون آستان محروم

حیف باشد که سگ وفا دارد

و آدمی دشمنی روا دارد

ادامه‌ی مثنویات

  1. شمارهٔ ۱۹سخن زید نشنوی بر عمرو
  2. شمارهٔ ۲۰همه فرزند آدمند بشر
  3. شمارهٔ ۲۱همه دانند لشکر و میران
  4. شمارهٔ ۲۲اگر هوشمندی مکن جمع مال
  5. شمارهٔ ۲۳این دغل دوستان که می‌بینی
  6. شمارهٔ ۲۴هر که را باشد از تو بیم گزند
  7. شمارهٔ ۲۵هر که بی‌مشورت کند تدبیر
  8. شمارهٔ ۲۶ای پسندیده حیف بر درویش
همه‌ی مثنویات ←

سعدی درباره‌ی سعدی

مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.