پرش به محتوای اصلی
سعدی سعدی

خبیثات

شمارهٔ ۲۱

حریف عمر به سر برده در فسق و فجور

به وقت مرگ پشیمان همی خورد سوگند

‌که توبه کردم و دیگر گنه نخواهم کرد

‌تو خود دگر نتوانی، به‌ ریش‌خویش مخند

ادامه‌ی خبیثات

  1. شمارهٔ ۲۳چون دید که پیریم سپیدی بفزود
  2. شمارهٔ ۲۴خلق از تو به رنجند و خدا ناخشنود
  3. شمارهٔ ۲۵این ریش تو سخت دیر بر می‌‌آید
  4. شمارهٔ ۲۶مردکی صافی از غرض باید
  5. شمارهٔ ۲۷سرو ِ قد تو خمیده کی خواهم دید؟
  6. شمارهٔ ۲۸قلم به یاد تو در مشت من نمی‌گنجد
  7. شمارهٔ ۲۹ای مَعشَر یاران که رفیقان منید
  8. شمارهٔ ۳۰ای دیده، به هَرزه لؤلؤ ناب مریز
همه‌ی خبیثات ←

سعدی درباره‌ی سعدی

مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.