سعدی
شمارهٔ ۱۸
زر به خر کنده‌ای نباید داد
که مزاجش نه معتدل باشد
دوستی تا به خایه نیک بود
ورنه تیمار و درد دل باشد
سعدی
ادامه‌ی خبیثات
- شمارهٔ ۲۰دوش گفتم ز عشق توبه کنم
- شمارهٔ ۲۱حریف عمر به سر برده در فسق و فجور
- شمارهٔ ۲۲بر این اَلحان داوودی عجب نیست
- شمارهٔ ۲۳چون دید که پیریم سپیدی بفزود
- شمارهٔ ۲۴خلق از تو به رنجند و خدا ناخشنود
- شمارهٔ ۲۵این ریش تو سخت دیر بر می‌‌آید
- شمارهٔ ۲۶مردکی صافی از غرض باید
- شمارهٔ ۲۷سرو ِ قد تو خمیده کی خواهم دید؟
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.