سعدی
شمارهٔ ۱۵
از می طرب افزاید و مردی خیزد
وز طبع گیا خشکی و سردی خیزد
در بادهٔ سرخ پیچ و در کون سفید
کز خوردن سبز روی زردی خیزد
سعدی
ادامه‌ی خبیثات
- شمارهٔ ۱۷دیوار چه حاجت که مُنقَّش باشد
- شمارهٔ ۱۸زر به خر کنده‌ای نباید داد
- شمارهٔ ۱۹ندیدم اَمرد سی ساله چون تو در عالم
- شمارهٔ ۲۰دوش گفتم ز عشق توبه کنم
- شمارهٔ ۲۱حریف عمر به سر برده در فسق و فجور
- شمارهٔ ۲۲بر این اَلحان داوودی عجب نیست
- شمارهٔ ۲۳چون دید که پیریم سپیدی بفزود
- شمارهٔ ۲۴خلق از تو به رنجند و خدا ناخشنود
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.