سعدی
رباعی شمارهٔ ۶۹
داد طرب از عمر بده تا برود
تا ماه برآید و ثریا برود
ور خواب گران شود بخسبیم به صبح
چندانکه نماز چاشت از ما برود
سعدی
ادامه‌ی رباعیات
- رباعی شمارهٔ ۷۱من گر سگکی زان تو باشم چه شود؟
- رباعی شمارهٔ ۷۲چون صورت خویشتن در آیینه بدید
- رباعی شمارهٔ ۷۳گر تیر جفای دشمنان می‌آید
- رباعی شمارهٔ ۷۴من چاکر آنم که دلی برباید
- رباعی شمارهٔ ۷۵این ریش تو سخت زود برمی‌آید
- رباعی شمارهٔ ۷۶امشب نه بیاض روز برمی‌آید
- رباعی شمارهٔ ۷۷هرچند که هست عالم از خوبان پر
- رباعی شمارهٔ ۷۸بستان رخ تو گلستان آرد بار
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.