سعدی
رباعی شمارهٔ ۱۳۲
گیرم که به فتوای خردمندی و رای
از دایرهٔ عقل برون ننهم پای
با میل که طبع می‌کند چتوان کرد؟
عیبست که در من آفریدست خدای
سعدی
ادامه‌ی رباعیات
- رباعی شمارهٔ ۱۳۴ای کاش که مردم آن صنم دیدندی
- رباعی شمارهٔ ۱۳۵گفتم بکنم توبه ز صاحبنظری
- رباعی شمارهٔ ۱۳۶هر روز به شیوه‌ای و لطفی دگری
- رباعی شمارهٔ ۱۳۷ای بلبل خوش سخن چه شیرین نفسی
- رباعی شمارهٔ ۱۳۸ای پیش تو لعبتان چینی حبشی
- رباعی شمارهٔ ۱۳۹ماها همه شیرینی و لطف و نمکی
- رباعی شمارهٔ ۱۴۰کردیم بسی جام لبالب خالی
- رباعی شمارهٔ ۱۴۱در وهم نیاید که چه شیرین‌دهنی
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.