سعدی
رباعی شمارهٔ ۱۳۷
ای بلبل خوش سخن چه شیرین نفسی
سرمست هوی و پای‌بند هوسی
ترسم که به یاران عزیزت نرسی
کز دست و زبان خویشتن در قفسی
سعدی
ادامه‌ی رباعیات
- رباعی شمارهٔ ۱۳۹ماها همه شیرینی و لطف و نمکی
- رباعی شمارهٔ ۱۴۰کردیم بسی جام لبالب خالی
- رباعی شمارهٔ ۱۴۱در وهم نیاید که چه شیرین‌دهنی
- رباعی شمارهٔ ۱۴۲گر کام دل از زمانه تصویر کنی
- رباعی شمارهٔ ۱۴۳ای کودک لشکری که لشکر شکنی
- رباعی شمارهٔ ۱۴۴ای مایهٔ درمان نفسی ننشینی
- رباعی شمارهٔ ۱۴۵گر دشمن من به دوستی بگزینی
- رباعی شمارهٔ ۱۴۶گر دولت و بخت باشد و روزبهی
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.