پرش به محتوای اصلی
ابوالفرج رونی ابوالفرج رونی

رباعیات

شمارهٔ ۳۱

ای دل به سفر چرا نبندی مفرش

کاندر حضرت عیش نمی باشد خوش

چون آهن آب داده اندر آتش

نرمی میکن دلا و سختی می کش

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳۳آن را که چو ما سرشت باشد از گل
  2. شمارهٔ ۳۴ای عشق به خویشتن بلا خواسته ام
  3. شمارهٔ ۳۵ای رایت شه گرفته از نام تو نام
  4. شمارهٔ ۳۶تا چون گل لعل گونه بفروخته ام
  5. شمارهٔ ۳۷در عشق چو نار کَفته شد رخسارم
  6. شمارهٔ ۳۸تا باز ترا به دیده ام زارترم
  7. شمارهٔ ۳۹این پند نگاه دار هموار ای تن
  8. شمارهٔ ۴۰برخاسته ام دوش به دبابی من
همه‌ی رباعیات ←

ابوالفرج رونی درباره‌ی ابوالفرج رونی

ابوالفرج ابن مسعود رونی (درگذشتهٔ ۵۲۵ هجری قمری)، در رونه از قراء نیشابور متولد شد. چون مدتی در لاهور زیست او را لاهوری نیز گفته‌اند. آغاز شهرت او از هنگام ورودش به دربار سلطان ابراهیم بن مسعود غزنوی بود و در زمان پسرش سلطان مسعود غزنوی ادامه یافت. انوری از سبک او پیروی کرد. نامش بلفرج نیز ضبط شده‌است.

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.