ابوالفرج رونی
شمارهٔ ۳۳
آن را که چو ما سرشت باشد از گل
بی خارشکی نباشد ای مهر گسل
من همچو توام ز من چرائی تو خجل
تو خارش تن داری و من خارش دل
ابوالفرج رونی
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۳۵ای رایت شه گرفته از نام تو نام
- شمارهٔ ۳۶تا چون گل لعل گونه بفروخته ام
- شمارهٔ ۳۷در عشق چو نار کَفته شد رخسارم
- شمارهٔ ۳۸تا باز ترا به دیده ام زارترم
- شمارهٔ ۳۹این پند نگاه دار هموار ای تن
- شمارهٔ ۴۰برخاسته ام دوش به دبابی من
- شمارهٔ ۴۱از گرمی خورشید رخ روشن او
- شمارهٔ ۴۲ای جود و جمال ملک رام آمده ای
درباره‌ی ابوالفرج رونی
ابوالفرج ابن مسعود رونی (درگذشتهٔ ۵۲۵ هجری قمری)، در رونه از قراء نیشابور متولد شد. چون مدتی در لاهور زیست او را لاهوری نیز گفته‌اند. آغاز شهرت او از هنگام ورودش به دربار سلطان ابراهیم بن مسعود غزنوی بود و در زمان پسرش سلطان مسعود غزنوی ادامه یافت. انوری از سبک او پیروی کرد. نامش بلفرج نیز ضبط شده‌است.
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.