پرش به محتوای اصلی
رودکی رودکی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۲

با آن که دلم از غم هجرت خون است

شادی به غمِ توام ز غم افزون است

اندیشه کنم هر شب و گویم «یا رب!

هجرانش چنین است، وصالش چون است؟»

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۴دل خسته و بستهٔ مسلسل مویی‌ست
  2. رباعی شمارهٔ ۵تقدیر، که بر کشتنت آزرم نداشت
  3. رباعی شمارهٔ ۶چشمم ز غمت، به هر عقیقی که بسفت
  4. رباعی شمارهٔ ۷...
  5. رباعی شمارهٔ ۸بی روی تو خورشید جهان‌سوز مباد
  6. رباعی شمارهٔ ۹زلفش بکشی شب دراز اندازد
  7. رباعی شمارهٔ ۱۰چون روز علم زند به نامت ماند
  8. رباعی شمارهٔ ۱۱جز حادثه هرگز طلبم کس نکند
همه‌ی رباعیات ←

رودکی درباره‌ی رودکی

ابوعبدالله جعفر بن محمد بن حکیم بن عبدالرحمن بن آدم رودکی سمرقندی؛ زادهٔ اواسط قرن سوم هجری قمری (شاید ۲۴۴ قمری) از شاعران ایرانی دورهٔ سامانی در سدهٔ چهارم هجری قمری است. او استاد شاعران آغاز قرن چهار هجری قمری ایران است. رودکی به روایتی از کودکی نابینا بوده است و به روایتی بعدها کور شد. او در روستایی به‌نام بَنُج رود...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.