پرش به محتوای اصلی
رودکی رودکی

ابیات پراکنده

شمارهٔ ۷۷

همی تا قطب با حورست زیر گنبد اخضر

شکر پاشش ز یک پله است و از دیگر فلا سنگش

ادامه‌ی ابیات پراکنده

  1. شمارهٔ ۷۹بانگ کردمت، ای فغ سیمین
  2. شمارهٔ ۸۰ای دریغا! که موردزار مرا
  3. شمارهٔ ۸۱هر کو برود راست نشستست به شادی
  4. شمارهٔ ۸۲چون جامهٔ اشن به تن اندر کند کسی
  5. شمارهٔ ۸۳آه! ازین جور بد زمانهٔ شوم
  6. شمارهٔ ۸۴با دو سه بوسه رها کن این دل از درد خناک
  7. شمارهٔ ۸۵کافور تو با لوس شد و مشک همه ناک
  8. شمارهٔ ۸۶بس عزیزم، بس گرامی، شاد باش
همه‌ی ابیات پراکنده ←

رودکی درباره‌ی رودکی

ابوعبدالله جعفر بن محمد بن حکیم بن عبدالرحمن بن آدم رودکی سمرقندی؛ زادهٔ اواسط قرن سوم هجری قمری (شاید ۲۴۴ قمری) از شاعران ایرانی دورهٔ سامانی در سدهٔ چهارم هجری قمری است. او استاد شاعران آغاز قرن چهار هجری قمری ایران است. رودکی به روایتی از کودکی نابینا بوده است و به روایتی بعدها کور شد. او در روستایی به‌نام بَنُج رود...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.