پرش به محتوای اصلی
رودکی رودکی

ابیات پراکنده

شمارهٔ ۱۱۲

خواسته تاراج گشته، سر نهاده بر زیان

لشکرت همواره یافه، چون رمهٔ رفته شبان

ادامه‌ی ابیات پراکنده

  1. شمارهٔ ۱۱۴به نوبهاران بستای ابر گریان را
  2. شمارهٔ ۱۱۵به آتش درون بر مثال سمندر
  3. شمارهٔ ۱۱۶کیر آلوده بیاری و نهی در کس من
  4. شمارهٔ ۱۱۷هرگز نکند سوی من خسته نگاهی
  5. شمارهٔ ۱۱۸تلخی و شیرینیش آمیخته است
  6. شمارهٔ ۱۱۹ای خریدار من ترا بدو چیز:
  7. شمارهٔ ۱۲۰گرفته روی دریا جمله کشتی‌های بر تو
  8. شمارهٔ ۱۲۱هر آن که خاتم مدح تو کرد در انگشت
همه‌ی ابیات پراکنده ←

رودکی درباره‌ی رودکی

ابوعبدالله جعفر بن محمد بن حکیم بن عبدالرحمن بن آدم رودکی سمرقندی؛ زادهٔ اواسط قرن سوم هجری قمری (شاید ۲۴۴ قمری) از شاعران ایرانی دورهٔ سامانی در سدهٔ چهارم هجری قمری است. او استاد شاعران آغاز قرن چهار هجری قمری ایران است. رودکی به روایتی از کودکی نابینا بوده است و به روایتی بعدها کور شد. او در روستایی به‌نام بَنُج رود...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.