پرش به محتوای اصلی

ادامه‌ی ابیات پراکنده

  1. شمارهٔ ۱۱۱از پی الفغده و روزی به جهد
  2. شمارهٔ ۱۱۲خواسته تاراج گشته، سر نهاده بر زیان
  3. شمارهٔ ۱۱۳خود غم دندان به که توانم گفتن؟
  4. شمارهٔ ۱۱۴به نوبهاران بستای ابر گریان را
  5. شمارهٔ ۱۱۵به آتش درون بر مثال سمندر
  6. شمارهٔ ۱۱۶کیر آلوده بیاری و نهی در کس من
  7. شمارهٔ ۱۱۷هرگز نکند سوی من خسته نگاهی
  8. شمارهٔ ۱۱۸تلخی و شیرینیش آمیخته است
همه‌ی ابیات پراکنده ←

رودکی درباره‌ی رودکی

ابوعبدالله جعفر بن محمد بن حکیم بن عبدالرحمن بن آدم رودکی سمرقندی؛ زادهٔ اواسط قرن سوم هجری قمری (شاید ۲۴۴ قمری) از شاعران ایرانی دورهٔ سامانی در سدهٔ چهارم هجری قمری است. او استاد شاعران آغاز قرن چهار هجری قمری ایران است. رودکی به روایتی از کودکی نابینا بوده است و به روایتی بعدها کور شد. او در روستایی به‌نام بَنُج رود...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.