رضی‌الدین آرتیمانی
رباعی شماره ۷۲
چون شعله به هیچ همدمی دم نزدیم
کز سوز دل آتشی به عٰالم نزدیم
داغ دل خود به هیچکس ننمودیم
کارایش روزگار بر هم نزدیم
رضی‌الدین آرتیمانی
ادامه‌ی رباعیات
- رباعی شماره ۷۴صد شکر که آشفته سر و دستارم
- رباعی شماره ۷۵ما ناب گلابیم، گل آلود نه‌ایم
- رباعی شماره ۷۶یک کوچه شده‌است خلوت و بازارم
- رباعی شماره ۷۷بر سر چو کلاه عاشقی افرازم
- رباعی شماره ۷۸ای یافته هر چه خواسته از یزدان
- رباعی شماره ۷۹صد شکر که نیستم من از بی‌خبران
- رباعی شماره ۸۰نی در غم فرزند و زن و خویشم من
- رباعی شماره ۸۱ای تخت تجمل تو بر علیین
درباره‌ی رضی‌الدین آرتیمانی
میرزا محمد رضی معروف به میررضی آرتیمانی از شاعران و عارفان مشهور زمان صفویه است که در نیمه دوم قرن دهم هجری قمری در روستای آرتیمان از توابع تویسرکان به دنیا آمد. در ایام جوانی به همدان عزیمت و در آنجا مشغول تحصیل شد و در سلک شاگردان میرمرشد بروجردی درآمد. میررضی به علت شایستگی وافری که داشت زود مورد توجه شاه عباس صفوی...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.