رضی‌الدین آرتیمانی
رباعی شماره ۷۱
تا چند بساط شادی و غم گیریم
راه و روش مردم عالم گیریم
کو زلف مشوشی که در هم پاشیم
کو شعلهٔ آتشی که در هم گیریم
رضی‌الدین آرتیمانی
ادامه‌ی رباعیات
- رباعی شماره ۷۳چون اهل ریا چو ربنا در گیریم
- رباعی شماره ۷۴صد شکر که آشفته سر و دستارم
- رباعی شماره ۷۵ما ناب گلابیم، گل آلود نه‌ایم
- رباعی شماره ۷۶یک کوچه شده‌است خلوت و بازارم
- رباعی شماره ۷۷بر سر چو کلاه عاشقی افرازم
- رباعی شماره ۷۸ای یافته هر چه خواسته از یزدان
- رباعی شماره ۷۹صد شکر که نیستم من از بی‌خبران
- رباعی شماره ۸۰نی در غم فرزند و زن و خویشم من
درباره‌ی رضی‌الدین آرتیمانی
میرزا محمد رضی معروف به میررضی آرتیمانی از شاعران و عارفان مشهور زمان صفویه است که در نیمه دوم قرن دهم هجری قمری در روستای آرتیمان از توابع تویسرکان به دنیا آمد. در ایام جوانی به همدان عزیمت و در آنجا مشغول تحصیل شد و در سلک شاگردان میرمرشد بروجردی درآمد. میررضی به علت شایستگی وافری که داشت زود مورد توجه شاه عباس صفوی...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.