امیر پازواری
شمارهٔ ۲۷۴
گلِ وَلگْ ته جا گَرْ هاکنهْ نخاری
دَرْ دَمْ به منه چشِ اَسْلی دَرْآری
تو که سرخهْ گِل وَلْگْ ره جومه داری
ورازْنهْ مه دلْ ره صید کردهْ داری
امیر پازواری
ادامه‌ی دوبیتی‌ها
- شمارهٔ ۲۷۶ابْر رهْ دیمه شَمسْ ره دَپیتْ چادرْ خویشی
- شمارهٔ ۲۷۷امیر گنه: عاشقمهْ گلاله خویشی
- شمارهٔ ۲۷۸ای شیرینْ زبونْ، نازکْ رفتار، چه کیشی؟
- شمارهٔ ۲۷۹بَکُوشته مره ته کجکِ یکدوشی
- شمارهٔ ۲۸۰مه مَثل به اونْ یارْ بَوُوئنْ به خویشی
- شمارهٔ ۲۸۱امیر گنه: عاشقمهْ علی دوستی
- شمارهٔ ۲۸۲تو شیرین‌تر اَز قندی، بلکه نواتی
- شمارهٔ ۲۸۳امیر گنه: حَیرونمهْ، نیه حیاتی
درباره‌ی امیر پازواری
امیر پازواری متخلص به امیر شاعر معاصر شاه عباس صفوی است که اشعارش همگی به زبان طبری یا لهجهٔ مازندرانی سروده شده است. وی که به گفتهٔ رضا قلی خان هدایت در تذکرهٔ ریا‌ض‌العارفین به امیر مازندرانی و نزد اعراب به شیخ‌العجم معروف است زادهٔ منطقهٔ پازوار در حومهٔ بابل مازندران امروزی است. بنا به گزارش دانشنامهٔ ایرانیکا امیر...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.