امیر پازواری
شمارهٔ ۱۷۹
امیر گنه: دوستْ کانِ نواته لو، ته
یا سرچشمه‌یِ اویِ حیاته لو، ته
خِدا شَرْوِتِ جامْ رِهْ، دِپاته لو، ته
هر کس دَردِ دلْ دارنه، نجاته لو، ته
امیر پازواری
ادامه‌ی دوبیتی‌ها
- شمارهٔ ۱۸۱ویهار درآمو، تی تی (شکوفه) بدیمه داره
- شمارهٔ ۱۸۲سی داغ به منه دل دره ته ابرویه
- شمارهٔ ۱۸۳سربازمّه ته عشق، هرچی بونه بووئه
- شمارهٔ ۱۸۴یارون و دوستون، اندی نکنین مُونّه
- شمارهٔ ۱۸۵ونوشه که در بموئه نوویهاره
- شمارهٔ ۱۸۶کوک ره بدیمه، سروسّه جویباره
- شمارهٔ ۱۸۷ته بخت و دولت، به چل پر دِماسه!
- شمارهٔ ۱۸۸خنده خنده با من هکرده حکاته
درباره‌ی امیر پازواری
امیر پازواری متخلص به امیر شاعر معاصر شاه عباس صفوی است که اشعارش همگی به زبان طبری یا لهجهٔ مازندرانی سروده شده است. وی که به گفتهٔ رضا قلی خان هدایت در تذکرهٔ ریا‌ض‌العارفین به امیر مازندرانی و نزد اعراب به شیخ‌العجم معروف است زادهٔ منطقهٔ پازوار در حومهٔ بابل مازندران امروزی است. بنا به گزارش دانشنامهٔ ایرانیکا امیر...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.