امیر پازواری
شمارهٔ ۱۸۵
ونوشه که در بموئه نوویهاره
کس بوئه که سَرِ بو کردنْ نداره؟
یار اونْ یاره که، خاطر یار ره داره
گرجان طلبه، نانووئه، بسپاره
امیر پازواری
ادامه‌ی دوبیتی‌ها
- شمارهٔ ۱۸۷ته بخت و دولت، به چل پر دِماسه!
- شمارهٔ ۱۸۸خنده خنده با من هکرده حکاته
- شمارهٔ ۱۸۹امیر گنه: مه دردِ دِل دوا، تِهْ
- شمارهٔ ۱۹۰سَرْره بشسّی، زلف کنّه کینه کینه
- شمارهٔ ۱۹۱ته چیره به خوبی، گلِ آتشینه
- شمارهٔ ۱۹۲بلبل به گل دورو گل به بلبل دوره
- شمارهٔ ۱۹۳امروز سر راه بدیمه یک درْدونه
- شمارهٔ ۱۹۴سَرِ بمیرم، سَرون ونه وَنوشه
درباره‌ی امیر پازواری
امیر پازواری متخلص به امیر شاعر معاصر شاه عباس صفوی است که اشعارش همگی به زبان طبری یا لهجهٔ مازندرانی سروده شده است. وی که به گفتهٔ رضا قلی خان هدایت در تذکرهٔ ریا‌ض‌العارفین به امیر مازندرانی و نزد اعراب به شیخ‌العجم معروف است زادهٔ منطقهٔ پازوار در حومهٔ بابل مازندران امروزی است. بنا به گزارش دانشنامهٔ ایرانیکا امیر...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.